Elfriede Baarn-Dijksteel

Elfriede Baarn-Dijksteel was schrijfster van gedichten, theaterstukken, organisator van kotoshows en regisseur. Ze is decennia lang actief geweest in het Surinaamse onderwijs, vervulde bestuursfuncties in verschillende maatschappelijke organisaties en beleidsfuncties bij de Surinaamse overheid.

Elfriede stelde  educatie en maatschappelijke vorming van jongeren  als prioriteit. Tijdens haar dertigjarige verbondenheid als leerkracht aan de Christus Koningschool, heeft zij er systematisch naar gestreefd dat  “haar” pupillen kansen aangrepen die een toekomstige carrière veilig stelden en hen de mogelijkheid bood zich te ontwikkelen tot modelburgers. Van 1995 tot haar overlijden was ze actief als voorzitter van de organisatie  NAKS (Na Afrikan Kulturu fu Sranan). Ook hier stond kennisoverdracht aan jongeren centraal.  Met betrekking tot de Afrikaans-Surinaamse cultuur beijverde zij zich voor professionalisering van cultuuruitingen en voor het documenteren en archiveren van de cultuur. Ze spande zich in om een verband te leggen tussen culturele beleving en economische zelfstandigheid. Haar meest ambitieuze droom was het oprichten van een groot Surinaams documentatiecentrum voor de Afrikaans-Surinaamse cultuur.

Elfriede haar focus was het uitdragen, ontwikkelen en versterken van de Afrikaans-Surinaamse cultuur, maar heel duidelijk in samenwerking met de andere etnische groepen en culturen in Suriname. Hieraan kon ze de afgelopen jaren vorm geven in haar functie van hoofdbeleidsmedewerker van het Directoraat Cultuur van het Ministerie van Onderwijs en Volksontwikkeling. Ze was bekend als een vrouw die benadrukte dat het belangrijk is om de betekenis van je eigen cultuur te leren kennen: “No sdon na bakra sturu fu seri yu nengre-oso bangi” -"do not renounce your roots in order to sit on the white mans chair"

Elfriede Baarn-Dijksteel werd gedecoreerd tot Ridder in de Ere Orde van de Gouden Palm en Grootmeester in de Ere Orde van de Gele Ster.

Elfriede werd geboren op 19 Augustus 1947 en  overleed op 1 februari 2010 in haar ouderlijk huis aan de Drambrandersgracht te Frimangron. Haar innige wens was dat haar gedachtegoed bleef voortleven en werd vastgelegd voor toekomstige generaties. Hieraan werd vorm gegeven door het uitbrengen van haar werken in de gedichtenbundel “son ten na mi” en de gelijknamige DVD.”